inloggen of maak zelf een dagboek

 

Dagboek: En we gaan nog niet naar huis..

Zit je net lekker te genieten van een boottochtje over het meer van Atitlan, op de dag waarvan je dacht dat het de laatste van de reis was, wordt je in die boot medegedeeld dat het vliegtuig niet vertrekt doordat orkaan Ike over Houston raast....

...en daar zaten we dan, de rest van de groep begon meteen te lachen en plannen te maken voor de extra dagen (nogal vreemde plannen als je het ons vraagt, zoals urenlange busreizen en zelfs binnenlandse vluchten naar andere bezienswaardigheden werden besproken, waanzin!), Simone en ik konden wel janken. Sterker nog, dat hebben we ook gedaan, op een hoekje in een dorpje.. uit het zicht van de rest van de groep. We hebben het hartstikke leuk gehad hier maar hadden gewoon zo´n zin om naar huis te gaan! Dus dan leef je naar zo´n dag toe en dan ga je dus ineens niet.

Maar, na een dagje mokken aan het meer bij Panajachel hebben we onszelf weer hervat en besloten er het beste van te maken, dus gisteren hebben we ons lekker laten verwennen in een spa (gezichtsbehandeling, massage en manicure) en hebben we daarna een film gekeken in de Bagel Barn (Bagels + Koffie + Film = goed voor ons humeur). Verder ook nog een hele leuke, supergrote markt bezocht waar we ook nog bijna verdwaald zijn maar dat mocht de pret niet drukken.

Vanochtend hebben we lekker ontbeten, nog wat laatste souvenirtjes gekocht en eindelijk een internetcafe gevonden die open was (we zeggen nog zo tegen die Guatemalteken, op zondag zijn er óók toeristen, je loopt dus inkomsten mis. Maar ja, die Hollandse Handelsgeest.. die krijg je niet zomaar natuurlijk).

Terug naar de afgelopen week, want sinds ons laatste bericht is er ook weer heel wat gebeurd. Vorige week zondag gingen we de Pacaya vulkaan beklimmen, nouja, eigenlijk alleen de rest van de groep omdat ik (Marleen) na een steil stuk van 300 meter niet meer vooruit kon komen. Ik was al een paar dagen ziek en had al bijna geen energie om normaal rond te lopen, laat staan op een vulkaan. Dus ben met knikkende knieen weer terug gegaan. Gelukkig vond Simone het niet erg om mij drie uur te vergezellen en hebben we tijdens het wachten gelezen, koffie gedronken en de plaatselijke bedelende jongetjes voorzien van crackers en brood. Oh ja, en vergeet de straathonden niet, die wisten ons tafeltje ook te vinden.

Omdat het gebied waar het vrijwilligersproject is nog steeds overstroomd was, moesten we zondagmiddag een stuk met de boot om in Hawaii te komen. De laatste 4 dagen waren aangebroken. Maandag zijn we met ons onderwijsclubje naar een schooltje geweest waar we weer een les hebben gegeven, de schildpaddenquiz en het schildpadtekenen vielen ook hier in goede aarde.. al waren de kinderen hier wel wat minder gedisciplineerd dan het eerste schooltje en schreeuwden ze allemaal door elkaar.

Dinsdagochtend zijn we naar het laatste basisschooltje geweest, in El Rosario, een dorpje dat echt pal aan het strand ligt. Alles wat we over hadden van ons project hebben we bij deze school achtergelaten, maskers, kleurpotloden, stickers en een grote schildpaddenknuffel, ze waren er heel erg blij mee en van alle schooltjes die we hebben bezocht kon deze het ook het beste gebruiken dus dat kwam mooi uit. ´s Middags hebben we ons project afgesloten met een bezoek aan de middelbare school, waar we hevig zwetend (niet alleen door de hitte maar ook het feit dat we 17-jarigen nog niet echt goed kunnen verstaan) onze Engelse les hebben gegeven.

Verder hebben we nog een afscheidsetentje gehad bij Ako, de Japanse vrijwilliger die twee jaar in Hawaii verblijft en die ons heeft geholpen met de lessen. Ze had sushi gemaakt!!! Heer-lijk, wel grappig dat ze er tonijn in had gedaan (er gaan veel schildpadden dood door de netten die bij de tonijnvangst worden gebruikt, niet zo goed opgelet tijdens de lessen Ako).

Woensdag was onze laatste dag in Hawaii, en dat moest gevierd worden! Met een hoop fantasie en aanpassingsvermogen hebben we samen voorbereidingen getroffen voor het laatste avondmaal. Het plan was om allemaal verschillende hapjes te maken, ook voor de andere vrijwilligers in het park, en een feestje te bouwen. Het feestje is niet echt losgebarsten maar de hapjes waren heerlijk. Zelf vonden we onze eigen guacemole het best gelukt. Maar daar waren de meningen over verdeeld..

Even dachten we dat de patrouille over het strand ons bespaard zou blijven deze laatste avond, maar dat was natuurlijk weer veel te snel gedacht van ons. Dus we pakten onze zaklampen er maar weer bij en vetrokken richting strand, waar we helaas geen schilpadden hebben gezien. Eenmaal veilig in bed kwam een van onze reisleiders ons melden dat er drie nestjes waren uitgekomen! En terwijl Simone zich nog eens omdraaide met een boek, pakte Marleen de camera en een vestje om die natuurwonder te aanschouwen en mee te helpen met het uitzetten van de kleine schatjes. Foto´s kunnen jullie volgende week verwachten!!

En nu, drie dagen laten, kennen we Antigua op ons duimpje, weten we precies waar we de lekkerste koffie kunnen halen en waar gratis films draaien. Ook voor vandaag hebben we een heel schema in elkaar gedraaid, eens even kijken.. nu gaan we lunchen! Om daarna weg te zakken in een heerlijke stoel voor Sex and the City. Wie weet in het Spaans, dan leren we er nog wat van. Daarna vroeg naar bed, want we worden vannacht om kwart voor 4 in het busje naar het vliegveld gepropt. In Houston nog even 8 uur wachten en dan........ op naar Nederland! Viva Holanda!

Tot snel allemaal!!

Dikke kus,
Simone en Marleen

Vorig bericht Volgend bericht

Reacties

Reageer op dit bericht

Naam:
E-mail:
Bericht:

Stuur mij een bericht bij elke nieuwe reactie op dit verhaal
Meld mij aan voor de mailinglijst dit dagboek
Ik ontvang graag maandelijks het hamba.nl magazine

Type de code over: